اثر انگشت

در پروژه‌ی «نوري كه از دست نمي رود»، دست‌ها به حافظه‌ای زنده از لمس، مادری و میراث نسل‌ها تبدیل می‌شوند. یاس با بازآفرینی دست‌های مادر و مادربزرگش در موم، روایتی از پیوند زنان و آنچه از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود، شکل می‌دهد؛ حضوری میان ماندگاری و ناپدیدشدن، درست مثل نوری که برای درخشیدن، آرام‌آرام از میان می‌رود.