نمایشگاه مجید کامرانی با نام در ستایش سکوت

در ستایش سکوت
نقاشی‌های مجید کامرانی مکاشفه‌ای ذهنی در ادراک طبیعتی سترگ، کهن و معبدگونه است؛ جهانی صخره‌ای و خاموش که در مرز امر واقع و امر آرمانی، مخاطب را به خضوع در برابر هیبتی والاگونه از هستی فرامی‌خواند. نشانه‌های پراکنده از مداخله بشر، از شیار زمین‌های شخم‌زده تا تیرک‌های خطوط برق، زوال‌پذیری زیست انسانی را در برابر شکوه ازلی وجود، گوشزد می‌کند.
کامرانی به‌جای توهم‌سازی حجمی، به رویکردی کاهشی روی می‌آورد. او با خراشیدن، لایه‌برداری و شیاراندازی بر جرم‌ رنگین بوم، تکاپوی کهن‌الگوییِ انسان ابزارساز را در دل سنگ بازآفرینی می‌کند. سکون وهم‌آلود این اقلیم سنگی که در هیبت مام طبیعت تبلور یافته، در امضای نقاش (لال‌اوغلو) به نشانه‌ای زبانی تبدیل می‌شود؛ نشانه‌ای که در بازنمایی سکوتی ریشه‌دار، عملِ نقاشی را به تنها امکان ثبت بودن در هستی بدل می‌کند.

یاسمن رمضان‌ماهی