عکاسی از نخستین روزهای شکلگیری خود مدعی ثبت و بازنمایی واقعیت در قالب تصویر بوده است. به رغم پیچیدگیها و شگفتیهای تحققیافته به واسطهی تحول تکنولوژی خلق تصویر، هنوز هم غالباً در نخستین برخورد با عکس، آنچه به دیده میآید، واقعی پنداشته میشود. اینجا عکسهایی دیده میشود که کل یا جزئی از آنها ساختگی است. برساختن عکس به کمک تکنولوژیِ دیجیتال ترفندی آشناست، اما وقتی این برساختگی بیشترین نزدیکی را به واقعیت دارد، ابهامِ اثر به چالشی برای مواجهه تبدیل میشود. این امر در پروژههای عکاسانهی مهدی مقیمنژاد نمود مییابد. از 1380 به بعد، پروژهی «واقعنماییها» (در پنج فصل) نمایشگر رویکرد عکاس به تاریخ ایران از خلال خلق تصاویر برساخته با بازنمایی اقلیم، طبیعت، و معماری بوده است. عکسهای حاصل با خاطرهی فرهنگی و جغرافیایی مخاطب بازی میکنند و آنچه را در ذهن خود به عنوان ایران و گوشه و کنار آن میشناسد به چالش میکشند.
در این عکسها از خود انسان اثری نیست، تنها بناها یا تغییرات زمین هستند که به حضورِ درگذشتهی انسان – با غیاب او – اشاره میکنند، اشارهای برساخته. مقیمنژاد پرداختن به این دغدغهها را در پروژهی «یادمانها» ادامه میدهد، پروژهای که بهزودی در قالب نمایشگاه انفرادی در گالری ایرانشهر ارائه خواهد شد.
پریسا حکیم جوادی و نگین کشفی
