میانه در مجموعــه «میانــه»، جهــان بیــرون را از دریچــه فضــایی کوچــک و محــدود می بینــم: باغچــه. اجــزای باغچــه، بــدن ِ فــرد و تهدیدهــای پیرامونــش همــگی در میــدانی مشــترک قــرار دارنــد و هرکـدام بـه شیـوه ـــود مواجهـه بـا جهـان بیـرون را تجربـه می کننـد .پرنــده و بــدن بــه همــان جغرافیــا تعلــق دارنــد و در جهــان کوچک ـــود شــاهد ســوـتن باغچه اند. ِگل هــا نیــز، کــه حاصــل رشــد و زنــدگی در باغچه انــد، میــان آتــش، ـارهــا و علف هــای هــرز همـان مــکان گرفتـار شـده اند .«میانــه» بــرای مــن بــه معنــای در میانــه میــدان بــودن اســت؛ قــرار داشــتن درون یــک وضعیــت. جــایی کــه جهــان شــخصی و جهــان بیــرونی، زنــدگی و ـشــونت، و تجربــه فــردی و جمــعی در فضـایی مشـترک بـه هـم می رسـند.
